Łozówka
Mniejsza od wróbla; w porze wiosennej grzbiet ciała oliwkowobrązowy, spód białawy. Od innych trzciniaków z rodzaju Acrocephalus najłatwiej odróżnić ją po środowisku, w którym żyje. Głos w zdenerwowaniu „czek czek\" lub „tszak\" i „tszerr\". Długość ciała 14 cm, rozpiętość skrzydeł 20 cm. Środowisko: Zarośla łozowe, gąszcze pokrzyw, zdziczałe sady, brzegi pól ze zbożem, nigdy trzcinowiska. Lozówka nie jest zatem, mimo przynależności do trzciniaków z rodzaju Acrocephalus ptakiem trzcin, lecz zarośli wierzbowych. Lęgi: Przy dobrej pogodzie samiec zaczyna śpiewać już w dniu przybycia z zimowiska. Śpiew jest typowy dla trzciniaków: skrzypi, zakręca i wibruje; każda kombinacja jest wielokrotnie powtarzana i na różne sposoby interpretowana, potem ponownie powtarzana, aby za chwilę znów rozpocząć się w innej tonacji. Poza tym łozówka jest zdolnym naśladowcą: znawcy ptasich głosów wyróżnili w jej śpiewie 20 dźwięków innych ptaków. W ciągu dnia jej śpiew jest jakby jąkający, rozproszony, z długimi przerwami, ale wieczorem staje się szybszy, bardziej ognisty i perli się różnymi tonami - ptak śpiewa czasem przez pół godziny bez przerwy. W dzień samiec śpiewa często na obrzeżach swego terytorium, wieczorem raczej w pobliżu gniazda. W połowie lipca samiec milknie.
